کرایو یکی از فرآورده‌های خونی است که استفاده محدودتری نسبت به پلاسمای تازه منجمد(FFP) دارد. این ترکیب بخشی از پلاسماست که در سرما غیرمحلول است و دارای حجم تقریبی 15 سی سی است. این فرآورده باید پس از تهیه باید هرچه زودتر استفاده شود. فرآورده را باید در دمای 37 درجه سانتیگراد ذوب کرده و حداکثر در ظرف 6 ساعت مصرف کرد. این ترکیب را نمیتوان مجددا منجمد کرده و نگهداری کرد. می‌توان آنرا برای 3 سال در دمای 30- سانتیگراد و برای 3 ماه در دمای 18- درجه سانتیگراد نگهداری کرد.

سرعت تجویز آن مشخص نشده و در حد تحمل بیمار باید سریع تجویز شود.

برای تجویز نیازی به سازگاری ABO هست اما نیازی به بررسی  Rh نیست چرا که گلبول قرمز ندارد. سازگاری ABO  مخصوصا در کودکان که حجم خون کمی دارند اهمیت بیشتری دارد. برای FFP نیز نیاز به بررسی سازگاری ABO وجود دارد و در صورت عدم دسترسی باید از پلاسمای متعلق به گروه‌های خونی AB استفاده می‌شود.

دوز کابردی کرایو بسته به کاربرد آن دارد به فرض برای هیپوفیروژینمی هر کیسه به ازای 5 تا 10 کیلوگرم وزن فرد کفایت می‌کند.

کاربرد بالینی کرایو:

-         کمبود فاکتور 8 (در صورت عدم دسترسی به فاکتور اختصاصی)

-         کمبود فاکتور 13

-         کمبود فاکتور فون ویلبراند(در صورت عدم دسترسی به فاکتور اختصاصی)

-         هیپوفیبرینوژنمی

-          خونریزی اورمیک(DDAVP ارجح است)