این ترکیب جدا شده از خون از فرآوردهای خونی است که کاربرد فراوانی در اورژانس دارد. اما شاید بسیاری از پزشکان متخصص با آن آشنایی واقعی پیدا نکرده باشند.

این ترکیب دارای فاکتورهای انعقادی، ایونوگلوبولین، آلبومین و آنتی ترومبین  است.  

این ماده از خون جدا شده و در کیسه‌های 200 تا 250 سی سی توسط بانک خون ارائه می‌شود.

استفاده پلاسمای تازه منجمد در موارد زیر است:

1)   کمبود چندین فاکتور انعقادی

-         کواگولوپاتی رقتی

-         خونریزی ناشی از بیماریهای کبدی

-         انعقاد منتشر داخل عروقی(DIC)

2)   برگشت فوری اثر وارفارین

3)   TTP

4)   PT و PTT بیش از 1.5 برابر طیف مرجع در بیماری که آماده اتاق عمل است.

5)   نیاز به فاکتورهای انعقادی زمانی که فاکتور خالص در دسترس نباشد.

پلاسمای تازه منجمد را نباید به عنوان حجم دهنده، جبران کمبود ایونوگلوبولین، حمایت تغذیه ای و یا ترمیم زخم استفاده کرد.

میزان لازم برای هر بیمار بر اساس وزن است. میزان آن دارای طیف وسیعی است و از 10-20 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم وزن فرد متغیر است. بنابراین برای فردی با وزن 60 تا 70 کیلوگرم به 3 تا 6 کیسه نیاز است.

سرعت تجویز آن در بالغین 200-300 میلی لیتر در ساعت و در اطفال 60-120 میلی لیتر در ساعت است. بنابراین در فردی بالغ هر واحد در یک ساعت تجویز می‌شود.

پلاسمای تازه منجمد را در دمای 37 درجه ذوب کرد. پس از ذوب کردن در مدت 4 ساعت باید تجویز شود. اما در صورتی که نیاز به استفاده به تاخیر بیفتد می‌توان آن را در یخچال با دمای 1-6 درجه سانتیگراد برای 24 ساعت نگهداری کرد.

در تزریق پلاسمای تازه منجمد نیازی به کراس مچ نیست، اما بهتر است که از نظر گروه خونی همسان باشد. اگر گروه خونی مشابه پیدا نشد می‌توان از پلاسمای متعلق به گروه خونی AB استفاده کرد که فاقد آنتی A و آنتی B است.

در افراد با گروه خونی ارهاش منفی، RhIg را برای مقادیر کم پلاسمای تازه منجمد استفاده نمی‌کنند؛ هر چند در زنان در سنین باروری بهتر است هر 3هفته، 50 میکروگرم تجویز شود.