توی پزشکی قانونی برای بیماری با تنگی نفس نشسته بودیم. یکی از پزشکان توی جلسه ازم پرسید:"آقای دکتر چرا بیمار رو به سی تی نفرستادید؟ بیمار رو همراه با پرستار می‌فرستادید... با سی تی هماهنگ می‌کردید که تا بیمار میرسه بره سی تی و برگرده..."

گفتم:"آقای دکتر توی بیمارستان ما سی بی سی بدون دیف انجام می‌شه! از ساعت 7 عصر دیگه کراتینین انجام نمی‌شه! برای سونو به تازگی و اونم توی ساعتهای خاصی میشه بیمار بفرستیم...."  هنوز جملاتم تموم نشده بود که دکتر پرونده بیمار رو بست و گفت:"من دیگه حرفی ندارم!!!"

همکار محترم تازه فهمید که چقدر اوضاع خرابه! سی تی چیه؟! ما سونوگرافی تمام وقت هم نداریم! تازه فهمید که اگر خانم تینتینالی نویسنده یکی از بزرگترین مراجع اورژانس هم بود، عاقبت بیمار بجز مرگ نبود.

البته این تنها وصف حال بیمارستان فیروزآبادی نیست. خیلی از بیمارستان‌های این کشور از امکانات تشخیصی اولیه محرومند اما باز انتظار مردم، مسئولین و حتی پزشکی قانونی از پزشک اینه که مثل بیمارستانهای فوق تخصصی و بر اساس گایدلاینهای متعلق به بیمارستانهای کشورهای پیشرفته بیمار تحت درمان قرار بگیره!