همگی ما بیمار شده یا همراه با بیمار به پزشک مراجعه کرده‌ایم. اولین اقدامی که توسط پزشک یا پرستار انجام می‌شود، اندازه‌گیری علائم حیاتی است. این اقدام شامل سنجش فشار خون، ضربان قلب، دمای بدن و تعداد تنفس است.‌ این نشانه‌ها بیانگر سلامت و وضعیت عمومی بدن هستند. در اغلب افراد بیمار یکی از این موارد تغییر می‌کند و اگر پزشک معاینه را با این علائم همراه کند، گاهی بدون نیاز به انجام آزمایشات و عکسبرداری به تشخیص می‌رسد. در واقع بررسی علائم حیاتی از ارکان معاینه بیمار است.‌

در اورژانس این علائم حیاتی گاهی تنها سرنخ در شناسایی علت مولد شکایت بیمار است. در تعدادی از بیماران (کودکان، عقب‌ماندگان ذهنی و افراد غیرهوشیار) تنها یافته‌های قابل اعتماد، همین علائم حیاتی هستند. گروه‌های یاد شده توانایی بیان مشکل خود را نداشته و لازم است برای شناسایی مشکل آنها از شواهدی استفاده شود که حیاتی بوده و نشانگر وضعیت سلامت فرد است.


برای مشاهده متن کامل کلیک کنید.