داروهای ضد افسردگی از زمان ورود تحولی بزرگ در کنترل بیمارهای روان‌پزشکی داشتند. یکی از ایرادات این داروها تأخیر در شروع اثر می‌باشد. بیمار درمان را شروع کرده که منجر به افزایش انرژی در وی شده اما علائم و نشانه‌های افسردگی با تأخیر بهبود می‌یابد. همین افزایش انرژی باعث شده تا بیمار بتواند افکار خودکشی را عملی کند.

انواعی از این داروها به بازار آمد. ضد افسردگی‌های حلقوی(CAs) اولین گروه دارویی بود که به دلیل اثرات بر قلب و سیستم عصبی مرکزی باعث افزایش آمار مرگ‌ومیر در بیماران افسرده شد. نسل نوی داروهای ضد افسردگی با نام مهارکننده‌های اختصاصی باز جذب سروتونین (SSRIs) امیدی برای کاهش مسمومیت با CAs بود. کاربری ضد افسردگی‌های حلقوی برای دردهای مزمن، شب ادراری و ... باعث شد تا همچنان در دسترس بوده و عوارض ناشی از مسمومیت دیده شود. در بیمارانی که دوز بالا یکی از این دو دسته را مصرف کرده باشند شانس بستری در ضد افسردگی‌های حلقوی 15% بیشتر بوده و خطر مرگ‌ومیر 5 برابر است.

اثرات CAs بر روی کانال‌های سدیم عاملی برای اثرات قلبی و بروز آریتمی و افت فشارخون در بیماران مسموم است. اگر تشخیص بر اساس شرح‌حال، علائم بالینی و یافته‌های نواری انجام شود و سریعاً درمان با بیکربنات به درستی و کامل انجام شود شانس بزرگی برای بازگشت بیمار وجود دارد. دوز لازم بیکربنات سدیم بالاست و بسیاری از پزشکان که آشنایی کاملی با این مسمومیت ندارند شاید ریسک ادامه درمان با این دوز را نکرده و شرایط بیمار آن چنان که باید بهبود نمی‌یابد. آشنایی با درمان و سیر درمانی می‌تواند باعث کاهش خطرات در افراد مسموم شود. با توجه به دسترسی به بیکربنات سدیم بعنوان پادزهر اصلی و درمان پایه‌ای در این بیماران، آشنایی پزشکان در سطوح متفاوت با این درمان می‌تواند نیاز به اعزام بیماران را به مراکز فوق تخصصی مسمومیت کاهش داده و میزان بار درمانی را از این مراکز که در هر استان به تعداد محدود و گاهی در حد یک مرکز است کاهش دهد. علاوه بر درمان با بیکربنات لازم است که امکانات لازم برای پایش قلبی و امکان بستری در بخش مراقبت‌های ویژه در دسترس باشد.

برای آشنایی با مسمومیت با CAs اینجا کلیک کنید.