اصولی در درمان بیماران مسموم وجود دارد که ABC درمانی در مسمومیت‌ها هستند. بکاربردن این اصول کفایت میکند تا بیمار مراحل اولیه را که شرایط بحرانی درمانی است و میتواند سیر بیماری را دگرگون کند به بهترین نحو سپری کند و باعث کاهش اثرات سم و کاهش دوره بستری و  شاید نیاز به بستری شود.

برای تمام بیماران باید اقدامات پایه‌ای بکار بست تا اثرات سموم را کاهش داد. اولین اقدام در بیمار مشکوک به مسمومیت تماس با اورژانس پیش بیمارستانی(115) است. باید شرایط موجود، سم یا دارو برای مسئول ارتباطی اورژانس بیان شود.

بسیاری از سموم خطر آلودگی برای دیگران دارند. بنابراین در برخورد با بیمار و ترشحات(استفراغ) دقت کنید مبادا شما نیز آلوده شوید. زمانی که لباس‌ها به سم آغشته شده است باید لباس‌ها را از بدن فرد درآورده و تن بیمار را با آب شست.

بمانند تمام بیماران حادثه‌دیده  در این بیماران نیز مراحل بررسی راه هوایی، تنفس، وضعیت گردش خون و مراقبت از ستون فقرات به طور متوالی و منظم بررسی گردد.

بالین بیمار را به دقت بازرسی کنید. هرگونه ظرف یا پوسته دارویی می‌تواند به درمان  کمک نماید. در صورت امکان تمامی شواهد دال بر تعداد و نوع داروی مصرفی را یادداشت کرده و در اختیار پرسنل اورژانس و یا پزشک درمانگر قرار دهید. اگر دارو ناشناخته است و یا سم در ظرفی بدون برچسب است قرار دارد، باید  ظرف حاوی دارو یا سم به پرسنل اورژانس جهت انتقال به بیمارستان تحویل داده شود.

در طی 1 تا 2 ساعت ابتدایی از مصرف سم یا دارو به دلیل باقی ماندن در معده امکان خارج کردن به کمک استفراغ  وجود دارد. شربتی بنام "ایپکاک" می‌تواند ایجاد استفراغ در طی 20 دقیقه در بیمار بنماید. میزان مصرف دارو 15 تا 30 سی‌سی است.  این دارو برای شرایطی مناسب است که دسترسی به بیمارستان با تأخیر است به فرض در افرادی که به کوهنوردی و یا صحرانوردی رفته‌اند و فاصله مکانی و یا زمانی زیادی با خدمات درمانی دارند.

البته استفراغ در همه بیماران مفید نیست. استفراغ می‌تواند باعث ورود سم به مجاری هوایی گردد که بسیار خطرناک‌تر از خوردن سم است. بنابراین در افراد با کاهش هوشیاری، زنان باردار یا شیرده، مصرف مواد سوزاننده مثل اسیدها یا بازها، مسمومیت با استرکنین، بلع مواد نفتی نباید  ایجاد استفراغ کرد. اگر فردی دچار کاهش هوشیاری باشد و خودبخود استفراغ نماید باید سریعأ بروی پهلو خوابانده شود تا از ورود مواد استفراغی به مجاری هوایی ممانعت شود.

در صورت مصرف مواد سوزاننده مایع(همچون جوهر نمک)  توصیه به مصرف شیر در دقایق اولیه به عنوان رقیق‌کننده می‌شود. شیر هم رقیق‌کننده و هم باعث کاهش حرارت تولیدی ناشی از مواد سوزاننده می‌شود. شیر را نباید برای مواد سوزاننده جامد (مانند پودرهای شوینده لباس) استفاده کرد چرا که باعث کمک در فعال شدن ماده جامد و بروز فعل و انفعالات شیمیایی می‌شود.

اگر شیر در دسترس نبود می‌توان از آب استفاده کنید. برای رقیق کردن باید از حجم زیادی از شیر یا آب  در بیمار استفاده کرد هر چند باید احتیاط کرد که حجم زیاد از مایع منجر به تحریک استفراغ در بیمار و بازگشت مواد سوزاننده به مری نشود.

برای آشنایی با برخورد حرفه‌ای اینجا کلیک کنید.