بی پناه در برابر زلزله

انتشار در روزنامه جام جم مورخه 23 تیرماه

هر شب وقتی به رختخواب میروم با خودم می اندیشم که آیا صبح را میبینم. گاهی این وحشت چنان بر من غالب میشود که فراموش میکنم که من تنها مسافر این کشتی بزرگ نیستم. 13 میلیون آدم دیگر هم در این کلان شهر زندگی میکنند که شاید نه همه که بخش عظیمی از آنها بدنبال زلزله در شهر دچار آسیب گردند. شاید خانه عده ای در مقابل زلزله توان تحمل داشته باشد اما زمانیکه ارتباط ما با بیرون قطع میگردد آیا باز هم میتوانیم فکر کنیم که آسیبی بر من وارد نشده است؟!

براستی اگر زلزله بیاید انهم از آن ریشترهای بالا شهر تهران چه عاقبتی پیدا میکند؟ من شهردار نیستم؛ من ریاستی در بخش امنیت و حفاظت شهر ندارم؛ من مسئول اخفاء حریق در یکی از سازمانهای آتشنشانی نیستم؛ من حتی رئیس بیمارستان یا درمانگاهی کوچک نیز نیستم اما وقتی به شرایطی که در شهر بوقوع می پیوندد فکر میکنم تنم میلرزد.

براستی برای مقابله با زلزله چقدر توانائی داریم؟

مانورهائی در ارتباط با بحران انجام شده که بیانگر تاخیر رسیدن مسئولین امر در شرایطی عادی است وای به زمانیکه خیابانها مملو از خاکروبه های آپارتمانها بوده و آتش از هر جائی زبانه میکشد، لوله های گاز و آب شکسته و هر نوع ارتباطی از بین رفته است! فکر میکنید در آن زمان مسئولین برخورد با بحران کجا هستند؟ اگر خانه آنها ضد زلزله باشد در گوشه ای از شهر گیر افتاده اند و اگر خانه ای چوبین داشته باشند که طوفان خود و. خانواده آنها را با خود برده است! اگر هم زنده مانده باشند تنها کافیست آسیبی به اعضاء خانواده وارد شده باشد عقل حکم میکند که چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است!
یکی از راه حلها گذاشتن افراد مسئول در بحرانها در جائی با خطر پائین از نظر زلزله است. یکی از این صنف درگیر پزشکان متخصص اورژانس هستند. در ایران کمتر از 200 نفر در این رشته مشغول هستند اما واقعیت اینست که تعداد متخصصین اورژانس که ردیف اول برخورد با مجروحین اینگونه خوادث را برعهده دارند و در تهران ساکن هستند بسیار کمتر از این اعداد است. افرادی که بتازگی از این رشته فارغ التحصیل شده و بسیاری از آنها در خانه های اجاره ای فاقد مقاومت در برابر زلزله ساکن هستند.

راه حل دوم ارسال افراد از شهرهای دیگر برای برقراری نظم، کنترل آتش سوزیها و مدیریت شهر در کنار بخش درمان میباشد. آیا شهر تهران با تمام پیچیدگی حاکم بر آن براحتی توسط نیروهای خارجی که حتی از شهرهای نزدیک همچون قم و کرج قابل دستیابی است؟! و اگر چنین احتمالی وجود دارد چه مدت زمانم میبرد؟ یکی از مسائل موجود برای برخورد با انواع بحرانهای شدید در سیستم ، برقراری امکانات برای 72 ساعت است تا اینکه کمکهای خارج از محدوده آسیبدر دسترس قرار گیرد. اما با شرایطی که در تهران وجود دارد و خطر ناشی از بروز زلزله میتوان به برقراری حداقل نیازمندیهای بازماندگان برای 72 ساعت خوش بین بود؟