انواعی از داروها برای درمان حمله حاد آسم استفاده می‌شود. اما بسیاری از پزشکان از بهترین و کارآمدترین داروها در طی حمله استفاده نمی‌کنند. این برمی‌گردد به کمی مطالعه و رویکرد به آنچه در قدیم یاد گرفته‌اند و گاهی تمایلات بیمار برای درمان وریدی بجای درمان‌های موثرتری که بجای وریدی استنشاقی هستند.

یکی از درمان‌های مرسوم در آسم استفاده از آمینوفیلین است. استفاده از این دارو و خانواده آن(متیل گزانتین‌ها) در حمله آسم بندرت کاربرد دارد. این‌ها جزو درمان‌های کمکی بوده و بعنوان درمان اصلی استفاده نمی‌شوند. عمدتا درمان با داروهای اصلی آغاز می‌شود و اگر پاسخ کافی نبود و نیازی به درمان مکملی برای بهبود شرایط بیمار بود روی این درمانها میروند. درمان‌های کمکی تنها شامل متیل گزانتین‌ها نبوده بلکه داروهایی مثل ایپراتروپیوم(آترونت)، کرومولین نیز شامل می‌شود.

برای درمان بهینه بهتر است ابتدا با داروهایی مثل بتابلوکرهای کوتاه اثر مانند سالبوتامول شروع کرد. اگر لازم شد کورتیکواستروئیدها را اضافه کرد. گاهی آترونت در کنار سالبوتامول استفاده می‌شود. درمان‌هایی مانند آمینوفیلین خط‌های بعدی درمان هستند.

نکته دیگر در درمان اولیه استفاده از کورتن خوراکی است. اگر این درمان پاسخ نداد و بالأخص در شرایطی که بیمار تحمل خوراکی نداشته، در بخش بستری می‌شود و یا بیماران بخش‌های مراقبت‌های ویژه، از کورتن وریدی استفاده می‌شود.