گاهی ترس عامل بسیاری از واکنش‌های ماست. وقتی می‌ترسیم از عامل ترس‌آور به هر قیمتی دوری می‌کنیم! اما برای زندگی گاهی باید لحظه‌ای اندیشید و فکر کرد که آیا تنها دوری درمان کار است؟ وقتی از دهان فردی خون می‌آید تنها به خونی که از دهان می‌آید نگاه می‌کنیم و فکر می‌کنیم که چه کاری باید کنیم که خونریزی بند بیاید؟ اگر با بیماری مواجه شدید که دچار شکستگی بدشکلی در رانش شده است چه می‌کنید؟ شاید تصورتان این است که آتل گیری مهم‌ترین اقدام باشد. و اگر فردی بینی‌اش شکسته و خونریزی می‌کند چه می‌کنید؟

برای برخورد باهر بیمار حادثه‌دیده‌ای باید گام‌هایی متوالی و منظم برداشته شود تا بیش‌ترین فایده و کمترین آسیب برای بیمار حاصل آید.

اولین گام بررسی راه هوایی است. انسداد راه هوایی به معنای مرگ فوری است. بررسی راه هوایی برای رد انسداد و شناسایی علل انجام می‌شود. زبان عضو داخل دهانی است که در اثر شلی ناشی از کاهش سطح هوشیاری به ته حلق می‌رود. همین حرکت به سمت عقب باعث انسداد راه هوایی است. گاهی در اثر حادثه دندان می‌شکند و حرکت به سمت پایین دندان علت انسداد در نواحی تحتانی مجاری هوایی می‌شود. خونریزی شدید ناشی از آسیب به دهان و بینی می‌تواند با ایجاد لخته باعث انسداد شود.

اگر به انسداد مشکوک هستید باید از مانورهایی خاص استفاده کنید. راحت‌ترین مانور گذاشتن یک دست بر روی پیشانی و حرکت پیشانی به عقب و همزمان با دست دیگر چانه را به سمت بالا می‌دهیم. با این کار زبان از ته حلق جداشده و راه هوایی باز می‌شود. این کار راحت بوده و نیاز به تمرینات خاص ندارد. به دلیل اینکه در این مانور گردن انحنا پیدا می‌کند استفاده از آن در افرادی که آسیب گردنی به آن‌ها واردشده ممنوع است.

گاهی اوقات راه هوایی به واسطه جسمی خارجی بسته شده است. به فرض کودکان به دنبال گذاشتن اسباب‌بازی در دهان دچار خفگی می‌شوند. در مورد اجسام خارجی در صورت قابل مشاهده بودن باید خارج شود. اگر جسم خارجی دیده نمی‌شود هرگز انگشت خود را برای یافتن چیزی در دهان وارد نکنید چرا که ممکن است انگشت به جسم خارجی خورده و آن را به پایین بفرست که باعث تسریع در خفگی می‌شود.

گام دوم، بررسی تنفس بیمار است. باز بودن راه هوایی شرط لازم برای تنفس است اما کافی نیست. اگر بیمار شما با تقلا در حال نفس کشیدن است و راه هوایی باز است باید تصور کرد که علت کمبود هواست. زمانی که انسداد در مسیر هوایی وجود ندارد اما تنفس بیمار کفاف او را نمی‌دهد باید توسط روشی به بیمار کمک نمود. تنفس دهان به دهان اولین و در دست رس‌ترین اقدام است. برای تنفس دهان به دهان کافی است بینی بیمار را گرفته و هوای تنفسی خودتان را به دهان بیمار وارد کنید. همین هوایی که در مجاری هوایی ماست برای فردی که نیاز مبرم به اکسیژن دارد تا رسیدن کپسول اکسیژن کفایت می‌کند.

اگر بیمار به راحتی توانایی صحبت کردن دارد نشان از این است که هم راه هوایی و هم تنفس مناسبی دارد. بنابراین در این بیماران نیازی به بررسی این 2 مرحله ندارد.

 گام سوم، کنترل خونریزی است. برای کنترل خونریزی راحت‌ترین روش فشردن محل خونریزی  به مدت 10 دقیقه است. اگر محل دقیق خونریزی با انگشت و یا گاز استریل به مدت کافی فشرده شود عمومأ خونریزی بند می‌آید. بستن پارچه، تسمه و یا هر وسیله‌ای در بالای محل خونریزی می‌تواند خونریزی‌های شدیدی که به فشار در موضع پاسخ نمی‌دهد را کنترل نماید. این روش به دلیل  قطع خون‌رسانی به بخش‌های  پایین تر شود تا حداکثر 30 دقیقه قابل استفاده است.

گام چهارم، مراقبت از ستون فقرات است. این گام عمدتأ در حین انتقال مصدوم اهمیت پیدا می‌کند؛ به فرض زمانی که فردی به دنبال تصادف وسایل نقلیه با سرعت به زمین می‌خورد.  مشکلات ستون فقرات به دلیل پنهان بودن نشانه‌ها دیرتر تشخیص داده می‌شوند درحالی‌که عوارضشان بیشتر و شدیدتر است. اگر بیمار دارای اختلال در حس یا حرکت در اندام‌ها، افت هوشیاری و یا شکستگی‌های متعدد و شدید است باید بنا را بر احتمال آسیب ستون فقرات گذاشت تا خلافش ثابت شود. مراقبت از ستون فقرات به این معناست که از خم شدگی به جلو و عقب، و پهلوها ممانعت کرد. اگر جسمی سخت، صاف و بلند در دسترس باشد می‌توان بیمار را بروی آن گرداند و با حفظ گردن در امتداد بدن، بیمار را به خارج از صحنه انتقال داد. اگر نمی‌توانید با این دقت بیمار را انتقال دهید منتظر بمانید تا اورژانس 115 با امکانات لازم برسد.

اگر این 4 گام در برخورد باهر مصدومی به ترتیب انجام شود کمترین آسیب و بیش‌ترین شانس بازگشت سلامتی برای مصدوم وجود دارد.