گرمازدگی طیفی از بیماری‌هاست که می‌تواند چنان جزیی باشد که حتی پزشک نتواند تشخیص درست و قطعی بدهد و یا آنقدر شدید باشد که زندگی فرد را در خطر قرار دهد. اثراتی که امروز به آن پرداخته می‌شود اثراتی جدی است که نیاز به بررسی در بیمارستان و اغلب بستری دارد.

خستگی یا فرسودگی گرمایی

این اختلال تنها احساس خستگی نیست. بیماران مبتلا به این شکل از گرمازدگی از سردرد، تهوع، استفراغ و گرفتگی عضلات شکایت دارند. گرما باعث شده تا وضعیت آب و نمک‌های موجود در بدن دچار تغییراتی شود که عمده اثر آن روی عضلات است.

دمای بدن این افراد افزایش یافته است اما از 40 درجه نمی‌گذرد. سیستم عصبی آن‌ها سالم است و هیچ تغییری در وضعیت هوشیاری و درک آن‌ها دیده نمی‌شود.

در بررسی آزمایشگاهی این افراد غلظت خون(افزایش گلبول‌های قرمز) دیده می‌شود. اختلال در املاح آن‌ها متنوع است. بسته به نوع مایعی که مصرف کرده‌اند ممکن است غلظت سدیم خون آن‌ها بالا رفته و یا در حد طبیعی باشد.

این افراد را باید از محیط گرم دور کرد. استراحت برای آن‌ها ضروری است. بر اساس وضعیت افراد می‌توان برایشان مایعات خوراکی و یا وریدی شروع کرد. اگر بیمار فشار خون پایینی دارد نیازمند بستری در بیمارستان جهت دریافت مایعات وریدی است. اغلب این مبتلایان اگر مشکل قلبی نداشته باشند و در بررسی آزمایشگاهی وضعیت آب و نمک خونشان خیلی بهم ریخته نباشد قابل ترخیص هستند. اگر وضعیت ذهنی بیمار و یا هوشیاری‌اش دچار اختلال شد باید به تشخیص‌های بدخیم‌تری فکر کرد. ممکن است تعدادی از مبتلایان کم کم علایم درگیری مغز را نشان بدهند بنابراین لازم است که آن‌ها را در اورژانس برای چند ساعتی در نظر داشت. استفاده از پنکه و یا آب بر روی بدن می‌تواند دمای بدن آن‌ها را کاهش دهد. آب بکار رفته نباید سرد باشد که منجر به لرز بیمار گردد. لرز می‌تواند دمای بدن را افزایش دهد و وضعیت را بدتر کند. بدین منظور یا از آب خنک و جریان هوای گرم یا از آب ولرم و جریان هوای خنک استفاده می‌شود. با استفاده از این دو تکنیک احتمال لرز کاهش می‌یابد.