فشارخون یکی از علائم حیاتی است که کنترل مناسب آن می‌تواند بر سیر بیماری تأثیرگذار باشد. گاهی لازم است فشارخون افزایش داده شود و گاهی لازم است کاهش داده شود تا عوارض ناشی از فشار بالا کاهش یابد. عموماً برای تعیین میزان تغییر فشارخون از فشار سیستولی، دیاستولی و یا MAP(فشار متوسط شریانی) استفاده می‌شود. فرمول محاسبه MAP چنین است:

[(MAP= DBP + [1/3(SBP-DBP

اما در چه شرایطی لازم است فشارخون را افزایش دهیم؟

فشارخون پائین باعث کاهش خون‌رسانی به مغز و ارگان‌های حیاتی می‌شود. یکی از شرایطی که باعث افت فشار شوک است که انواع مختلفی دارد. به فرض در شوک سپتیک ترجیح بر رساندن فشار متوسط شریانی به ۶۰ میلی‌متر جیوه و بالاتر است.

اما در چه شرایطی لازم است فشارخون کاهش یابد؟

۱)مورد بسیار خطرناک دیسکسیون آئورت متفاوت از مابقی است. در اینجا باید فشارخون سیستولی به ۱۰۰-۱۲۰(یا MAP=60-75) و ضربان قلب به ۶۰-۷۰ رسانده شود.

۲)عموماً زمانی که فشارخون بالای 160/110 قرار گیرد و شواهدی از آسیب ارگان‌های انتهایی باشد لازم است فشار متوسط حدود 25+/-5% در مدت ۲۴ ساعت، که حدود ۸۸-۱۰۱ میلی‌متر جیوه می‌شود کاهش یابد. برای این حال چند مورد خاص با شرح بیشتر تشریح می‌شود:

-       ادم ریوی: کاهش حدود ۲۰-۳۰٪(همان‌طور که گفته شد) با MAP ایدئال برابر ۹۵ میلی‌متر جیوه.

-       انفارکتوس قلبی: کاهش کمتر از ۳۰٪ با MAP ایدئال برابر ۱۰۱ میلی‌متر جیوه.

-       نارسایی حاد کلیه: کاهش کمتر از ۲۰٪ با MAP ایدئال معادل ۱۰۱ میلی‌متر جیوه.

-       خونریزی داخل مغزی(ICH): کاهش MAP تا ۱۱۰-۱۳۰ میلی‌متر جیوه.

-       خونریزی ساب آراکنوئید(SAH): لازم است فشارخون سیستولی به کمتر از ۱۶۰ میلی‌متر جیوه رسانده شود.

-       انسفالوپاتی: کاهش حدود ۱۵ تا ۲۰٪ با MAP ایدئال ۱۰۴ میلی‌متر جیوه.

-       اکلامپسی و پره اکلامپسی شدید: فشارخون باید به کمتر از 160/110 رسانده شود.

مرجع: تینتینالی ۲۰۱۱